Ένας καθόλου «αόρατος» εχθρός

Αυτή την περίοδο όλες οι συστημικές δυνάμεις συγχρονίζονται στον ίδιο σκοπό, πώς θα βγει αλώβητο το καπιταλιστικό σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό από την πανδημία. Κάνουν τα πάντα ώστε να μην φανεί στα μάτια του κόσμου ο απάνθρωπος χαρακτήρας του καπιταλισμού που υποτάσσει τα πάντα στον βωμό του κέρδους.

Κάνουν τα πάντα για να κρύψουν την μεγάλη εικόνα από τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, το γεγονός δηλαδή ότι σήμερα που τα επιτεύγματα της επιστήμης είναι σε υψηλό επίπεδο το σύστημα δεν μπορεί να εγγυηθεί την υγεία των λαών, είμαστε έρμαια του κέρδους των μονοπωλιακών ομίλων.

Τα πάντα υποτάσσονται στη λογική του κόστους – οφέλους, οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία έχουν πάει παγκόσμια στο κατώτερο δυνατό σημείο.

Αποτελούν «ιδεοληψίες» οι προτάσεις και οι διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες των λαών και να μην χρειάζεται να ξοδεύουν ένα τσουβάλι χρήματα για να γιατρευτούν και όσοι δεν τα έχουν να πεθαίνουν σαν τα σκυλιά.

Η λογική τους είναι ότι η υγεία είναι εμπόρευμα, ατομική ευθύνη του καθενός και θα γιατρεύονται όσοι έχουν να πληρώσουν. Η πραγματικότητα που ζούμε αυτές τις μέρες είναι ότι: το παραμύθι του «ελεύθερου κόσμου», της ατομικής ιδιοκτησίας καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

Αποδεικνύεται πως μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να εγγυηθεί την υγεία των λαών, υπάρχουν πολλά παραδείγματα για το πως αντιμετώπισαν ανάλογες πανδημίες οι χώρες που έκαναν προσπάθεια για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Οι καπιταλιστές και το κράτος τους την πανδημία την μετατρέπουν σε ευκαιρία για καπιταλιστικό κέρδος. Ανάμεσα στις κυβερνήσεις έχει ξεσπάσει ένα ανελέητος πόλεμος για το ποιος θα εξασφαλίσει μέσα ατομικής προστασίας. Κατάσχουν φορτία με υγειονομικό υλικό. Έτσι εννοούν την αλληλεγγύη οι καπιταλιστές, «ο σώζον εαυτόν σωθήτω». Ταυτόχρονα έχει ξεσπάσει ένας άγριος ανταγωνισμός μεταξύ των μονοπωλιακών ομίλων στο φάρμακο, ποιος θα εφεύρει πρώτος και θα κατοχυρώσει το εμβόλιο, ποιος θα βρει το κατάλληλο φάρμακο για την αντιμετώπιση του ιού. Ένας άγριος ανταγωνισμός με θύματα τους λαούς για τα τεράστια κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Ενώ θα έπρεπε να γίνει το αυτονόητο μια διεπιστημονική παγκόσμια συνεργασία με στόχο την αντιμετώπιση της πανδημίας και όχι ποιος θα κατοχυρώσει πρώτος την πατέντα για να βγάλει κέρδος δισεκατομμυρίων πάνω στην υγεία των λαών.

Η Κούβα μια χώρα που υφίσταται χρόνια αποκλεισμούς και εμπάργκο, έχει εκφράσει την αλληλεγγύη της σε πολλές χώρες με γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, φάρμακα, για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Οι λαοί έχουν να βγάλουν συμπεράσματα από τη στάση της Κούβας, μιας μικρής χώρας. Κανένα μέλλον δεν υπάρχει για τους λαούς σε αυτό το απάνθρωπο σύστημα που ζούμε παρά μόνο εκμετάλλευση, καταπίεση, φτώχεια, θανάτους, όχι μόνο από τις επεμβάσεις τους για την καταλήστευση του πλούτου των λαών αλλά και σε καιρό «ειρήνης».

Ποιο είναι το πρόβλημα και βασικό μέλημα όλων των κυβερνήσεων σε σχέση με τη διαχείριση της πανδημίας; Να μην διασαλευτούν τα κέρδη του κεφαλαίου. Γι’ αυτό και τα μέτρα απαγόρευσης της κυκλοφορίας και του συγχρωτισμού σταματάνε έξω από τις πύλες των εργοστασίων και εργοταξίων, στους καταπέλτες των πλοίων και αλλού. Όπου η εργατική τάξη βιώνει την ασυδοσία, την αυθαιρεσία και την τρομοκρατία της εργοδοσίας.

Η πολιτική σταθερότητα είναι όρος για την εξασφάλιση της κοινωνικής σταθερότητας γι’ αυτό και έχουν μοντάρει τα κοινωνικά αμορτισέρ για να απορροφήσουν τους όποιους κραδασμούς τωρινούς και μελλοντικούς. Δε χρειάζεται καμία συνομωσία, οι συστημικές δυνάμεις αντιδρούν ενστικτωδώς σ’ αυτές τις περιπτώσεις και μέσα από κινήσεις συχνά αντιφατικές τείνουν προς τον επιδιωκόμενο στόχο. Στην πορεία βοηθούν στο να επικρατήσουν εκείνες οι τάσεις που θα εξασφαλίσουν την πολιτική σταθερότητα.

Γι’ αυτό και προσπαθούν να μας κάνουν το μυαλό σαλάτα με την περιβόητη «ατομική ευθύνη, την έκτακτη ανάγκη, είμαστε σε πόλεμο, αφήστε τώρα στην άκρη τα λάθη, τις διεκδικήσεις να βγούμε από την κρίση και μετά τα συζητάμε».

Αυτό είναι το νήμα που ενώνει όλες τις συστημικές δυνάμεις, τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ. Φοβούνται μην υπάρξει αμφισβήτηση του συστήματος. Γι’ αυτό και το σύνθημα του ΚΚΕ «και τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή, τη δυναμώνουμε» είναι επίκαιρο και ουσιαστικό.

Ο αγώνας των υγειονομικών για προσλήψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές σε άλλους εργαζόμενους, για κάλυψη της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής, για ένα δημόσιο σύστημα υγείας που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες του λαού μας αφορά όλους. Ένα πρώτο βήμα έγινε στις 7 Απρίλη παγκόσμια ημέρα της υγείας και πανελλαδική μέρα δράσης όπου εκφράστηκε η αλληλεγγύη στα αιτήματα των μάχιμων υγειονομικών από εργατικά σωματεία και φορείς. Δόθηκε ένα σημαντικό μήνυμα.

Είναι ανάγκη αυτός ο αγώνας να συνεχιστεί και στους άλλους χώρους δουλειάς όπου η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία οργιάζει, κανένα μέτρο ατομικής προστασίας δεν εφαρμόζεται, οι εργαζόμενοι είναι ουσιαστικά ο ένας πάνω στον άλλον, καταπατούνται ωμά τα δικαιώματα των εργαζομένων, κανένας έλεγχος δεν γίνεται από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, η κυβέρνηση τους έχει δώσει στην ουσία ρεπό διαρκείας.

Επίσης, να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα της αλληλεγγύης. Η γνήσια λαϊκή αλληλεγγύη δεν έχει καμία σχέση με όσους υποκριτικά παρουσιάζονται ως χορηγοί την ίδια ώρα που όλο το προηγούμενο διάστημα πετσόκοψαν τις δαπάνες για την υγεία (βλέπε βουλευτές των αστικών κομμάτων), είχαν όλες τις ευνοϊκές ρυθμίσεις από φοροαπαλλαγές μέχρι κρατικές επιδοτήσεις, ξεζούμισαν στην κυριολεξία τον λαό (βλέπε πλουτοκρατία). Τις χιλιάδες έως και εκατομμύρια ευρώ που διαφημίζουν ότι τώρα δίνουν για να καλυφθούν οι ανάγκες είναι ένα μικρό μόνο μέρος από τον κλεμμένο κόπο των εργαζομένων  όλο το προηγούμενο διάστημα.

Μπροστά μας έχουμε ένα πολιτικό σύστημα που προσπαθεί να κρύψει τις εγκληματικές του ευθύνες για την απαράδεκτη κατάσταση στα νοσοκομεία της χώρας και ταυτόχρονα να βγάλει πολιτική υπεραξία μετατρέποντας την πανδημία σε πολιτικό όφελος.

Από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε η πανδημία και τέθηκαν σε ισχύ τα περιοριστικά μέτρα, η κυβέρνηση διαμηνύει ότι στόχος της είναι «να κερδίσουμε χρόνο», κυρίως σε ό,τι αφορά το σύστημα Υγείας, που όπως η ίδια παραδέχεται ήταν ανέτοιμο να αντιμετωπίσει τις αυξημένες ανάγκες, λόγω των κενών και των ελλείψεων που έχει προκαλέσει διαχρονικά η αντιλαϊκή πολιτική όλων των κυβερνήσεων.

Σήμερα, μετά από σχεδόν ένα μήνα, σύμφωνα με τις επίσημες κυβερνητικές ανακοινώσεις η κατάσταση δείχνει ελεγχόμενη, όχι επειδή άλλαξε κάτι ουσιαστικό στο σύστημα Υγείας, όχι επειδή ενισχύθηκε η πρόληψη, αλλά επειδή ο λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία ακολούθησε τα μέτρα περιορισμού, ελπίζοντας στην προστασία της υγείας και της ζωής του.

Όμως η κυβέρνηση το χρόνο που κέρδισε δεν τον αξιοποίησε για τις ανάγκες του λαού, τις οποίες συνθλίβει αυτό το σάπιο σύστημα, αλλά για τη θωράκιση των συμφερόντων του κεφαλαίου, μπροστά μάλιστα και σε μια νέα οικονομική κρίση, που διαφαινόταν από τα πριν και στην οποία, όπως όλα δείχνουν, η επιδημία ήρθε να παίξει το ρόλο του καταλύτη.

Τα παραπάνω αποδεικνύονται από τα δωράκια σε κλινικάρχες, καναλάρχες, εργολάβους, εφοπλιστές, βιομήχανους, κτλ. Έδωσε και δίνει όλο το χρόνο στα ιδιωτικά κέντρα να κερδοσκοπούν πάνω στις αυξημένες ανάγκες του λαού, μοιράζει ζεστό χρήμα, εισφοροαπαλλαγές, αναστολές πληρωμών και νέα προνόμια στους επιχειρηματικούς ομίλους, διαμορφώνει έδαφος για ένα καινούργιο, ακόμα χειρότερο εργασιακό περιβάλλον μετά την πανδημία, δίνοντας στους μεγάλους εργοδότες «εργαλεία» για μεγαλύτερη ένταση της εκμετάλλευσης, τα οποία ήρθαν για να μείνουν.

Έτσι, αφού πρώτα «κέρδισε χρόνο» για τη μεγαλοεργοδοσία, ώστε να προχωρήσει με την άνεσή της σε πάνω από 100.000 απολύσεις μέχρι τις 18 Μάρτη, ήρθε αμέσως μετά να νομοθετήσει μέτρα για τη θωράκιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, δίνοντας το «πράσινο φως» για νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, εκτίναξη της «ευελιξίας», περικοπές, απολύσεις «εν λευκώ», εκ περιτροπής εργασία κ.ο.κ.

Την ίδια ώρα η ΕΕ ετοίμασε για το λαό, νέο κουστούμι, νέο μνημόνιο! Βοράς και Νότος, «σοσιαλιστές» και δεξιοί, τελικά χειροκρότησαν όλοι μαζί παρά τις όποιες αντιπαραθέσεις των προηγούμενων ημερών την αντιμετώπιση της νέας κρίσης μέσα από τους μηχανισμούς του ESM που προβλέπουν όρους και δεσμεύσεις, δηλαδή νέα μνημονιακά μέτρα.

Όλα τα παραπάνω εκθέτουν για μία ακόμη φορά τους οπαδούς της “ευρωπαϊκής αλληλεγγύης”, αποκαλύπτοντας το αποκρουστικό πρόσωπο της ΕΕ. Είναι προφανές ότι για μία ακόμη φορά οι λαοί της Ευρώπης, που έχουν ήδη πληρώσει με χιλιάδες θύματα την πανδημία, θα κληθούν την επόμενη μέρα να πληρώσουν και αυτήν την κρίση, με νέα σκληρά μέτρα. Η σκυτάλη λοιπόν περνάει σ’ αυτούς. Κάποια στιγμή θα βγουν απ’ το σπίτι τους. Το ζήτημα είναι να βγουν δυναμικά στο προσκήνιο των αγώνων και των πολιτικών εξελίξεων σε σύγκρουση με την ΕΕ και το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που αποτελεί τον καθόλου «αόρατο» εχθρό τους. Για τον σοσιαλισμό!

Αλέκος Λουβουλούδης

Γραμματέας ΤΕ Θάσου του ΚΚΕ